Non quero poñer exemplos, porque a selección sería complicada da cantidade de artículos que hai.

Por un lado están os que falan de temas que lles sonan con palabras que lles sonan, e que si entendes un pouco do tema daste conta de que non teñen nin idea… ¡coa de biólogos, ambientólogos, etc. que hai en paro e que podían estar asesorando a teles, periódicos e demáis familia! Pero eso non se leva, é mellor gastar o que sería un sueldo en cousas tan importantes como vestuario, por decir algo…

Por outro lado están os que entenden algo, pero non se informan ben ou fan un artículo simplemente sin contrastar informacións. Estos teñen un pouco de disculpa xa que moitas veces son as propias “fuentes oficiales” as que meten a pata ou contan as cousas como lles parece… Ó final todo é política, que pena…

E claro, chego a unha conclusión… hai temas que pillo os fallos porque estou informada, pero de temas dos que non entendo moito… ¡a saber a de trolas que nos están soltando!

Parece un coñazo, pero debe ser xenial!

Bueno, pois hai uns investigadores que están transformando os sonidos en debuxos que axudan a ver máis claramente esas diferencias.

Aquí vai un exemplo… ta guay, eh?

Bueno, e para ser a primeira entrada despois de 2 anos e medio non está mal!

Seguiremos informando.

Paréceme tan grave que se extinga unha especie, e sobre todo un animal “grande”, que non entendo como a xente non se conciencia de que na Terra non estamos sos, e a parte das comodidades hai que pensar tamén no resto dos seres vivos cos que convivimos…

A estas horas parece que estou algo ”poética” de máis, jajaja 

Ays…. espero que esta noticia non se teña que repetir….

Pois despois de 2 semanas xa en Doñana, de voluntaria no “Centro de Cría en Cautividad del Lince Ibérico (Lynx pardinus)” sei moito máis destos animaliños.

Por exemplo, q se pasan a maior parte do día dormindo! jajaja E q si se dan cabezazos é bon, é como un saludo ou un “abrazo”.

Agora mesmo hai 6 cachorros (3 de Aura, 2 de Sali e 1 de Espe), q son os máis activos, evidentemente. E cando me toca turno de noite pásome media hora para encontrar ós 3 de Aura (os infrarrojos están ben, pero 8 horas con eles e donde hai herbas xa ves orellas de lince!).

Aquí a xente, polo q vin ata agora, é moi profesional, está xenial organizado, son xente seria q vive pola recuperación do lince. E si non se poden coller vacacións en 3 anos pois non se collen e punto, sin protestar.

Outro día escribirei algo máis, non vos preocupedes.

Estou descubrindo q os zoos e acuarios de España (algúns polo menos) tamén levan proxectos moi interesantes, haberá q mandarlles o curriculum.

Pois ben, a non tódolos animais este veneno lle fai o mesmo dano. As persoas que coñezo que lle picou unha medusa coinciden en que é moi doloroso, pero a nós (a non ser que sexas alérxico…) non nos mata. E a animais como as tartarugas xa non é só eso, senon que son o seu prato favorito.

Por esto último, fai unha semana ou así comezou a levarse a cabo un proxecto de solta de tartarugas para intentar que, aumentando o número de depredadores, se reduzca a poboación de medusas. Imaxino que pouco a pouco iremos tendo datos de si funciona ou non, pero o que está claro é que hai outros factores a parte da disminución de depredadores que fixeron que aumentase tanto o número de medusas (por exemplo o cambio climático).

Agora solo cabe esperar que as tartarugas non morran por causas como: comerse bolsas de plástico pensando que son medusas, que sexan “pescadas” por error, etc. Causas polas que foron desaparecendo as poboacións naturais.

Hai peixes que para dormir pousanse no fondo ou nas rochas, outros non poden quedarse quietos polo que o que fan é disminuar a súa velocidade (como se fosen sonámbulos), pero outros animais mariños necesitan estar despertos, como os delfíns. Para eles respirar é un acto voluntario, polo que si se “desconectan” para dormir non respiran. Por esto mesmo o que fan é dormir só a metade do cerebro.

Un dos seus hemisferios está desconectado mentres que o outro mantén as funcións vitais controladas. Dormen con un ollo aberto, ¡e non é coña! Quédanse en ocasións flotando na superficie da auga, con unha aleta cara fóra. Dalí a un cacho cambian o hemisferio apagado (e abren o outro ollo para pechar o que tiñan aberto, que curioso).

¡Debe ser fascinante descubrir estas cousas!

Sen embargon unha noticia que lin recentemente chamou a miña atención. O título: “La vida se recupera en la Albufera” xa merecía que lle dedicase un momento a lelo. Resulta que os proxectos de futuro dos que falaba no meu traballo fai uns 3 anos están a dar resultados mellores dos esperados. Na zona sur, unha das máis afectadas, as praderas e as plantas acuáticas estaban sufrindo un “boom” de rexeneración, ¡moi boa noticia!

Para que despois os pesimistas e excéntricos pensen que por moito que se faga a contaminación non ten remedio, ilusos… jejeje

Pois despois de tanta invasión do seu medio natural era cuestión de tempo que pasara algo coma isto:  tres persoas morreron en Florida por ataques de caimáns. ¿Pero a xente que esperaba? ¿Que despois de arrebatarlles territorio de forma tan drástica (que incluso en marismas se constrúe) estos animais non busquen outras saidas para sobrevivir? A veces dame a impresión de que os “humanos” pensamos que somos os únicos seres do planeta e que o que fagamos non repercute en nada máis…

Por outro lado, e seguindo con reptís en Florida, hai outro tema, que é o das especies invasoras introducidas. Hai un tipo de serpe, a serpe pitón de Birmania, nativa de Asia, que anos atrás púxose de moda en EE.UU. como mascota. Os seus donos non contaban que chegasen ás dimensións que son capaces de chegar e moitas foron abandoadas coa “mala sorte” (para as especies autóctonas, enxebres :p ) de que estes animais se adaptaron xenial a estas terras, ata o punto de competir cos caimáns, considerados ata entón os maiores depredadores deste país.

Ambos casos nos que están implicados os caimáns de Florida foron provocados por “humanos”, e só son un par de exemplos.

O vídeo q está colgado en YouTube (q por certo, un dos q o fai é Miguel de Lira, veciño de María ) é unha sátira ó puro estilo galego do q nos está pasando na nosa xa degradada Costa Lucense. De feito, cara o final do vídeo sale San Miguel (no puente do tren, de camiño pa praia, min 5:44) e na imaxe vense grúas tanto en “mariña dor este” (de cara á playa, ¡q non debería haber tantos chalets nin edificios si se cumplira a ley de costas!) como en “mariña dor oeste” (vamos, cara a carretera general, q tamén tamos sendo invadidos). Incluso se ve o edificio q lle tapa as vistas a Marquiños e Peché! E despois desto sae ¡HollyFOZ! jajaja Fan unha vista panorámica dende as Torres e nun só plano ¡9 grúas!

Lendo o artículo vin q daban no clavo nunha frase: “se hace además sin planificar saneamiento o equipamientos”. ¿A quen lle pode parecer normal, q haxa quen se queda sen auga a última hora da tarde no verán porque as instalacións do pueblo non dan para atender tanta demanda de “duchas despois da praia”? ¿Ou q haxa atascos de 10 km un día de fin de semana e incluso algún de entre semana, polo q os q vivimos alí quedamos “incomunicados” a non ser q nos apeteza facer cola no atasco para ir cara Foz? E isto sen entrar en temas ambientais, pq poderíamos estar falando durante páxinas e páxinas sen encontrar ningún sentido a todo o q está pasando… Bueno, minto, todo ten un sentido: ¡¡os cartos!!

E o peor de todo é q todo este “despliegue constructivo” é para os veraneantes, pero quen se quedou sen algunha pequena fraga q inda quedaba, ou quen se quedou sen vistas ó mar, somos os q vivimos alí todo o ano (inclúome, inda q pase moito tempo en Coruña), e a quen se lle “trastorna” a vida no verán é ós q vivimos alí todo o ano.

Isto xa non ten remedio, pero polo menos a ver se non vai a máis e se cumple a ley de protección do litoral aprobada polo parlamento (co PP en contra, sen comentarios) e polo menos conseguimos manter o q inda quede “virxe” (q pouco será) a 500 metros da liña do litoral.