Lu

Ays… Bueno, algo teño q contar, q senon non me quedo tranquila.

Pois despois de 2 semanas xa en Doñana, de voluntaria no “Centro de Cría en Cautividad del Lince Ibérico (Lynx pardinus)” sei moito máis destos animaliños.

Por exemplo, q se pasan a maior parte do día dormindo! jajaja E q si se dan cabezazos é bon, é como un saludo ou un “abrazo”.

Agora mesmo hai 6 cachorros (3 de Aura, 2 de Sali e 1 de Espe), q son os máis activos, evidentemente. E cando me toca turno de noite pásome media hora para encontrar ós 3 de Aura (os infrarrojos están ben, pero 8 horas con eles e donde hai herbas xa ves orellas de lince!).

Aquí a xente, polo q vin ata agora, é moi profesional, está xenial organizado, son xente seria q vive pola recuperación do lince. E si non se poden coller vacacións en 3 anos pois non se collen e punto, sin protestar.

Outro día escribirei algo máis, non vos preocupedes.

No Aquarium de Roquetas del Mar (Almería) conseguírono “sin querer”, q máquinas.Jejeje No de Coruña tamén o estaban intentando, pero non sei se o conseguiron, xa preguntarei.

Estou descubrindo q os zoos e acuarios de España (algúns polo menos) tamén levan proxectos moi interesantes, haberá q mandarlles o curriculum.

As medusas, uns animaliños compostos en máis do 95% de auga, son practicamente unha plaga en moitos lugares do Mediterraneo. Estos pequenos carnívoros utilizan os seus “dardos venenosos” (nematocistos) para cazar as súas pequenas presas, pero tamén para defenderse cando se sinten atacados, como pasa cada vez máis nas praias españolas.

Pois ben, a non tódolos animais este veneno lle fai o mesmo dano. As persoas que coñezo que lle picou unha medusa coinciden en que é moi doloroso, pero a nós (a non ser que sexas alérxico…) non nos mata. E a animais como as tartarugas xa non é só eso, senon que son o seu prato favorito.

Por esto último, fai unha semana ou así comezou a levarse a cabo un proxecto de solta de tartarugas para intentar que, aumentando o número de depredadores, se reduzca a poboación de medusas. Imaxino que pouco a pouco iremos tendo datos de si funciona ou non, pero o que está claro é que hai outros factores a parte da disminución de depredadores que fixeron que aumentase tanto o número de medusas (por exemplo o cambio climático).

Agora solo cabe esperar que as tartarugas non morran por causas como: comerse bolsas de plástico pensando que son medusas, que sexan “pescadas” por error, etc. Causas polas que foron desaparecendo as poboacións naturais.

Fai un par de semanas comentáronme no Aquario que hai especies coralinas que non mostran o seu color real, senon que “teñen uns bichiños” (palabras textuais) que son os que lle dan a cor. Estiven buscando por internet e atopei unha noticia do 2004 que explica o que me contaron.

Resulta que hai unhas cianobacterias que se asociacian con corais, dándolles un brillo alaranxado. É unha relación de simbiose, na que as cianobacterias axudan a transformar o nitróxeno en alimento para o coral, e este proporciónalles protección.

Quédanos tanto que aprender do mar e dos seus habitantes…

P.D.: en como moito uns meses espero ser Licenciada, se a alguén lle sobra un posto de traballo para estudiar o fondo mariño que contacte comigo. Hai que promocionarse, jejeje

Os mamíferos mariños atópanse afectados por problemas como a contaminación, xa que a bioamplificación lles afecta en gran medida. Delfíns, focas, baleas, etc., acumulan sustancias nocivas no seu organismo provintes do alimento. Se a esto lle sumamos a presión exercida sobre eles polas actividades humanas (que lles afectan directamente como a caza de baleas, ou indirectamente como a pesca de exemplares q forman parte da súa dieta) atopámonos con q son dos tipos de animais superiores máis ameazados do planeta.

Nos últimos tempos, xa se extinguiron un par de especies, decenas están en perigo de extinción e moitas (por non dicir a maioría) viron reducido o número de exemplares das súas poboacións.

Isto á súa vez provoca un “efecto vórtice” (se non recordo mal) no que tamén se ven implicados factores xenéticos, xa que a menor tamaño das poboacións, maior risco de homocigose e polo tanto de pérdida de variabilidade xenética.

Non coñezo a ninguén a quen non lle gusten estos animais (ou polo menos que os deteste) e sen embargo están nunha situación crítica, polo que fago unha reflexión: se estos animais, que son socialmente recoñecidos e admirados, que incluso pagamos por velos en delfinarios e acuarios, teñen problemas para a súa supervivencia no mundo salvaxe, ¿como nos vai extrañar que outras especies menos recoñecidas desaparezan? Simplemente con apoio social non se consigue levar adiante plans de recuperación e conservación, está claro que sen cartos non se vai a ningún sitio, pero supostamente é a base para concienciar á xente acerca de problemas tan graves como a contaminación.

É preocupante pensar que haxa tanta xente que mire cara o outro lado ante problemas tan graves como a pérdida de biodiversidade, ou o cambio climático (¡¡coñezo a xente que di que é todo política e que existe tal cambio!!)… ¿Que será da natureza no futuro?

Tras estas reflexións tan profundas (teño o día inspirado hoxe, jejeje) unha foto dun delfín listado, ¡a que é chulísimo!

Este fin de semana impartíuse o primeiro Taller Internacional de Investigación de Belugas. A él asistiron habitantes de zonas árticas (esquimais da comunidade inuk) que se alimentan de forma legal e controlada destes animais e que ven como o seu futuro está en mans dos países desenrolados. Esta especie está en peligro por culpa da contaminación e o cambio climático.

Esta semana nunha asignatura de microbioloxía, Ángeles Cid falaba de que os microorganismos son os máis importantes para que se produzca o reciclaxe de materia no planeta. E eso é o que a xente non sabe, que os “bichitos” son máis importantes que os animais grandes como as belugas, sin embargo, é importante que vexan casos como os das belugas para que vexan o crítico que pode ser o gran problema deste siglo.

Gustaríame algún día poder axudar a que estos animais (ou algúns outros…) sobrevivan con este cambio mundial, xa que cada día estou máis convencida de que non conseguiremos poñernos dacordo (e sobre todo os políticos) para que a situación vaia a mellor.

Esta noite dos óscars o ecoloxismo andivo de paseo polos Ángeles. A parte de limusinas “ecolóxicas” e outros detalles que lin por aí, o protagonismo neste sentido levouno Al Gore. O seu documental levou o óscar ó mellor documental.

Recentemente vin dito documental. Está moi ben (inda que hai momentos políticos q quizais sobraban un pouquín), moi ilustrativo e sencillo de entender para calquera q non teña nin unha base do tema. Cousas q non tiña moi claras agora sí, a preocupación q tiña por descoñecer datos agora convertiuse en preocupación pq graves como me imaxinaba.

Agora só teño unha duda… ¿todo o q se conta no documental está científicamente avalado ou hai detalles “alarmistas” destos q lles gustan moito ós ecoloxistas? O outro día na clase houbo un profesor q nos dixo: “vosotros sereis ecólogos, no ecologistas, no se debe confundir una cosa con otra”.

Durante os momentos “personais” de Al Gore no documental éste falou de súa irmá, q morreu de cáncer de pulmón e a súa familia tiña plantacións de tabaco. Eso fíxome pensar… esto mismo pódenos pasar a todos en menor medida, xa q a día de hoxe hai moitas enfermedades relacionadas co medio ambente (cáncer de pel, por exemplo, q cada vez hai máis) q estropeamos cada día máis. Paranoias destas miñas…

Aquí vai un enlace a unha entrevista de Al Gore en cuatro , cando veu a España fai un par de semanas. Está moi ben.

Seguiremos falando del.